Την πρώτη ουσιαστική επαφή και τη μετέπειτα ενασχόλησή μου με τον κόσμο των ολιστικών πρακτικών την οφείλω, σε μεγάλο βαθμό, στα παιδιά μου, σε μια δύσκολη προσωπική εμπειρία και σε μια βαθιά εσωτερική ανάγκη να αναζητήσω έναν διαφορετικό τρόπο προσέγγισης της φροντίδας και της ευεξίας.

Ο γιος μου, ο Αριστοτέλης, γεννήθηκε με αλλεργικό άσθμα. Από πολύ μικρός πέρασε έντονες κρίσεις, κάποιες από τις οποίες μας οδήγησαν ακόμη και στο νοσοκομείο. Ως μητέρα, η εμπειρία αυτή με γέμισε αγωνία αλλά ταυτόχρονα με έκανε να αρχίσω να αναζητώ, να διαβάζω και να γνωρίζω διαφορετικές προσεγγίσεις γύρω από τη φροντίδα του ανθρώπου.

Μέσα από αυτή την αναζήτηση γνώρισα, μεταξύ άλλων, την ομοιοπαθητική και τη βοτανολογία. Ανεξάρτητα από όσα έμαθα αργότερα μέσα από τις σπουδές και την επαγγελματική μου πορεία, εκείνη η περίοδος ήταν καθοριστική για μένα: άνοιξε έναν καινούργιο κόσμο και γέννησε την επιθυμία να γνωρίσω βαθύτερα τη σχέση του ανθρώπου με το σώμα του, τις συνήθειες του και τη συνολική του ευεξία.

Λίγα χρόνια αργότερα ήρθε η δική μου προσωπική δοκιμασία.

Όταν έφερα στον κόσμο την κόρη μου, την Όλγα, μια δύσκολη γέννα επιβάρυνε σημαντικά ένα πρόβλημα που ήδη αντιμετώπιζα στη μέση μου. Λίγες ημέρες μετά τον τοκετό, έντονος πόνος και αδυναμία κίνησης με οδήγησαν στο νοσοκομείο.

Ήταν μια εμπειρία που με φόβισε βαθιά. Από τη χαρά της νεογέννητης κόρης μου βρέθηκα ξαφνικά αντιμέτωπη με εξετάσεις, νοσοκομεία και δύσκολες αποφάσεις για την υγεία μου.

Εκείνη η περίοδος έγινε για μένα ένα μεγάλο σημείο καμπής.

Παράλληλα με την ιατρική παρακολούθηση, άρχισα να ενδιαφέρομαι ακόμη περισσότερο για το σώμα, την κίνηση και διαφορετικές πρακτικές σωματικής φροντίδας. Γνώρισα ανθρώπους και προσεγγίσεις που επηρέασαν βαθιά τον τρόπο με τον οποίο αντιλαμβανόμουν μέχρι τότε το σώμα μου.

Χρειάστηκε χρόνος, συνέπεια, άσκηση και σημαντικές αλλαγές στην καθημερινότητά μου. Κυρίως όμως χρειάστηκε να μάθω κάτι που έμελλε να γίνει βασικό κομμάτι της μετέπειτα φιλοσοφίας μου:

να ακούω το σώμα μου.

Αυτή η προσωπική εμπειρία άρχισε σιγά σιγά να μετατρέπεται σε μια κρυφή επιθυμία: να αποκτήσω πραγματική γνώση και εκπαίδευση γύρω από όλα όσα με είχαν τόσο πολύ συναρπάσει.

Και κάποια στιγμή η επιθυμία έγινε απόφαση.

Γύρισα ξανά στα θρανία.

Με την ωριμότητα του ενήλικα αλλά με τη δίψα ενός μικρού παιδιού μπήκα σε μια νέα περίοδο πολύπλευρης μαθητείας. Σπούδασα, εκπαιδεύτηκα, αναζήτησα διαφορετικές προσεγγίσεις και συνέχισα να μαθαίνω, κάτι που εξακολουθώ να κάνω μέχρι σήμερα.

Γιατί πιστεύω ότι σε αυτόν τον χώρο η μαθητεία δεν τελειώνει ποτέ.

Όλη αυτή η διαδρομή δεν διαμόρφωσε μόνο την επαγγελματική μου πορεία. Άλλαξε και τον τρόπο με τον οποίο αντιλαμβάνομαι τον άνθρωπο, τη φροντίδα και την προσωπική ευθύνη απέναντι στην ποιότητα της ζωής μας.

Σήμερα αυτό ακριβώς προσπαθώ να μεταφέρω και στους ανθρώπους που με εμπιστεύονται: να γνωρίσουν καλύτερα το σώμα τους, να μάθουν να το ακούν και να συμμετέχουν πιο συνειδητά στη φροντίδα του εαυτού τους.

Και το δικό μου ταξίδι γνώσης συνεχίζεται.

Καλό ταξίδι σε όλους μας.